fizyka.org  ::  fizyka.jamnika.pl

Fizyka
Fizyka
Strona główna
Twoje konto
Płatności
FORUM
Szukaj
FAQ
O nas
 
Strona główna > Artykuły - Fizyka > Licznik Geigera
Licznik Geigera

Dla zarejestrowania i analizy promieniowania jądrowego stosowane są różne rodzaje detektorów. Można je podzielić na dwie grupy: detektorów śladowych, pozwalających na prześledzenie toru cząstki i detektorów licznikowych, rejestrujących fakt pojawienia się cząstki w liczniku.

Licznik Geigera (a właściwie licznik Geigera-Mullera) należy do drugiej grupy detektorów; nie dostarcza informacji o torze cząstki, a tylko stwierdza jej przejście przez licznik.

Ponieważ jonizacja gazów wewnątrz licznika zachodzi nie tylko w wyniku promieniowania alfa, ale także innych rodzajów promieniowania jonizującego (beta i gamma), toteż licznik Geigera zlicza w istocie niemal całkowity poziom czynników jonizujących w otoczeniu. Licznikiem Geigera można w istocie oceniać także liczbę fotonów światła (jak we wspomnianej wyżej fotodiodzie gazowanej) i promieniowania rentgenowskiego, ale nie można nim badać natężenia strumienia neutronów - cząstek nie wywołujących jonizacji.

Budowa licznika
Konstrukcja licznika - patrz szkic obok - sprowadza się do szczelnego szklanego cylindra i umieszczonej w nim rury metalowej (z miedzi lub aluminium), która stanowi elektrodę ujemną (katodę). Przez środek rury katody przebiega cienki drut stanowiący elektrodę dodatnią - anodę. Cylinder szklany wypełniony jest mieszaniną gazów: ok. 90 % argonu lub innego gazu szlachetnego i ok. 10 % par alkoholu. Ciśnienie mieszaniny gazów w cylindrze wynosi kilkadziesiąt hektopaskali, a zatem znacznie mniej od atmosferycznego.

Działanie licznika
Elektrody muszą być spolaryzowane napięciem (na schemacie oznaczone to jest jako bateria E) rzędu kilkuset woltów. Jeśli we wnętrzu licznika znajdzie się np. cząstka alfa, to wywoła jonizację atomów gazu wzdłuż swojego toru ruchu. Powstałe w wyniku jonizacji elektrony i jony gazu przyspieszane są w polu elektrycznym, a następnie zderzają się z innymi atomami powodując dalsze jonizacje i w efekcie wyładowanie lawinowe. Wyładowanie to objawia się w zewnętrznym obwodzie elektrycznym zamkniętym rezystorem R powstaniem impuls napięcia, który przez kondensator C kierowany jest do układu pomiarowego. Czas trwania impulsu, wywołanego pojedynczą cząstką, tzn. czas upływający od chwili rozpoczęcia wyładowania lawinowego do jego wygaśnięcia nazywany jest czasem martwym licznika. Istotne jest, aby był on jak najkrótszy (wówczas możliwe jest odróżnienie od siebie kolejnych, szybko po sobie nadlatujących cząstek). Wpływ na to ma zarówno konstrukcja elektrod (ich wielkość i odległość od siebie), ciśnienie mieszaniny gazów, jak i skład tej mieszaniny: np. pary alkoholu tłumią wyładowania, a czas martwy przeciętnego licznika jest rzędu stu mikrosekund.
Za kondensatorem C układ pomiarowy typowego licznika zawiera obwody zliczające pojawiające się impulsy i przekształcające je w sygnały dźwiękowe (trzaski - to najwcześniej stosowana wersja), błyski, albo na wskazania bądź to wskaźnika wychyłowego, bądź to wyświetlacza alfanumerycznego.

(na podstawie pl.wikipedia.org)



 
 Teoria
Wyprowadzenia wzorów
Zadania fizyczne
Doświadczenia fizyczne
Tablice fizyczne
Biografie fizyków
FORUM
 
 Płaskie zbieżne układy sił [0]
Relatywistyka [0]
Wykres Mocy, solenoid z przewodnikiem, U-rurka [0]
Elektrostatyka (zadania problemowe) [1]
Pojazd napedzany lub związany z powietrzem [1]
 
Fizyka Jamnika i jej kontrahenci używają plików cookies m.in. w celach: reklamowych, statystycznych oraz świadczenia usług. Jeżeli nie zmienisz ustawień, cookies będą zapisywane w pamięci Twojego urządzenia.
Więcej szczegółów na stronie "Polityka Prywatności".
OK
 
© 2003-2017 Fizyka Jamnika, Wszelkie prawa zastrzeżone. Online: 45
e-deklaracje:Fronty meblowe:Katalog stron
Obsługa informatyczna