Emerytowany profesor Instytutu Enrico Fermiego na Uniwersytecie w Chicago.
Urodził się w 18 stycznia 1921 roku; w 1952 doktoryzował się na tamtejszym uniwersytecie. Zaraz potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych (w 1970 r. uzyskał obywatelstwo USA). Przez cały okres swojej kariery zajmował się cząstkami elementarnymi. Do jego największych odkryć należą: wyjaśnienie mechanizmu spontanicznego łamania symetrii (właśnie za to nagrodziła go wczoraj Akademia Noblowska) i odkrycie symetrii kolorowej oddziaływań silnych. Za swoje prace był wielokrotnie nagradzany, m.in. w 1976 r. otrzymał Nagrodę J. Roberta Oppenheimera, w 1982 r. - amerykański Narodowy Medal Nauki, w 1985 r. - Medal Maksa Plancka, a w 1994 - bardzo prestiżową Nagrodę Fundacji "Wolfa".
Wielu jego kolegów fizyków z uśmiechem przyznaje, że myśli i teorie Nambu sięgają często takiego poziomu abstrakcji, że trudno za nim nadążyć. Słynna stała się anegdota, jaką swojego czasu wygłosił prof. Bruno Zumino z kalifornijskiego uniwersytetu w Berkeley. "Wpadłem na pomysł, że jeżeli uda mi się dowiedzieć, o czym aktualnie myśli Nambu, będę w swojej pracy 10 lat do przodu. Zacząłem więc z nim bardzo długo rozmawiać. Problem w tym, że zanim zrozumiałem, o czym mówił, te 10 lat już minęło".
